|
پروتكلهاي لاية شبكه مؤظفند جريان دادههاي خام را به بستههائي با
اندازة مناسب و قابل مديريت تقسيم نمايند. شكستن تودة دادهها به
بستههاي كوچك باعث خواهدشد تا مسيرياب به ناگاه با بستههائي با حجم
بسيار بزرگ مواجهنشود و ترافيك شبكه، ازدحام و بروز بنبست تحت كنترل
باشد. حتي امروزه كه پهناي باند بسيار وسيع، پايانپذير و ارزان
مينمايد بازهم بزرگبودن اندازه بستهها نفعي در برنخواهد داشت.
هرگاه دادهها بصورت بستههاي كوچك (وحتيالامكان با اندازة ثابت)
ارسالشود، احتمال آنكه ماشين مقصد بتواند همزمان و هماهنگ بستهها را
دريافتكند (و نياز به بافرينگ ميانينباشد) بسيار بالاست. در خلال
فرآيند قالبدهي و بستهبندي، تودة دادهها به قطعات كوچكي تقسيمشده و
سپس به هر يك سرآيند مشخصات خاص و لازم اضافهميشود.
باتوجه بدانكه هر بسته پس از تنظيم مشخصات سرآيند، هويتي مستقل
پيداميكنند، در هر زمان ميتوان آنها را ارسال كرد و هيچگونه ترتيبي
در زمان ارسال (يا حتي مسير ارسال) لازم نخواهد بود.
پس از آنكه بستهها به مقصد خود رسيدند، سيستم گيرنده، سرآيند بستهها
را خوانده و شمارة ترتيب بسته را پيداميكند. اين شمارة ترتيب
كمكميكند تا در مقصد قطعات كوچكتر، به توده اوليه بازسازيشود.
به خاطر داشتهباشيد پس از پردازشهاي لازم برروي بستههاي رسيده،
سرآيند بسته دورانداختهميشود و دادهها بصورت اصلي بازسازي خواهدشد.
اگر چه مسيرياب به اطلاعات درون سرآيند هر بسته نياز دارد وليكن كل
كار، با خواندن اطلاعات و استخراج آدرس مقصد خاتمه نمييابد بلكه
مسيرياب قبل از هدايت بسته به مقصد پردازشهاي بسيار زيادي را بايد
انجام بدهد.
|
