|
تمام پروتكلهائي كه امروزه براي انتقال و هدايت دادهها در شبكه مورد
استفاده قرارميگيرند، از اصول و مشخصات مشتركي تبعيت ميكنند. اين
پروتكلها به گونهاي طراحي شدهاند كه ويژگيها و مجموعة قواعد تبيين
شده در مدل OSI را برآورده ميكنند. در حقيقت مدل OSI چارچوب كاري تمام
توسعهدهندگان پروتكلهاي شبكه محسوب ميشود. تبعيت از مجموعة قواعد و
چارچوب مشترك، باعث خواهد شد تا كامپيوترها و ابزارهاي شبكه بتوانند
فارغ از تفاوتهاي سخت افزاري يا نرمافزاري، با يكديگر تبادل
دادهداشتهباشند. چارچوب كاري مشترك (Framework) و مكانيزمهاي مشابه
باعث خواهد شد كه بسادگي بتوان شبكههاي متفاوت (با نرمافزار و
سختافزار ناهمگون) را به يكديگر متصل ساخت.
مسيريابهاي سيسكو در حقيقت در لاية سوم از مدل OSI (يعني لاية شبكه)
عملميكنند. هر پروتكلي كه مبتني بر ويژگيها و خصوصيات تعريف شده در
لاية سوم از مدل OSI طراحيشدهباشد (مثل IP، IPX وApple Talk) ،
ميتواند در يك مسيرياب سيسكو نيز پيادهسازي شود. به عبارت سادهتر يك
مسيرياب سيسكو با پروتكلهاي سازگار با لاية شبكه از مدل OSI ،
كارميكند.
يكي از وظايف تعريفشده در لاية شبكه ”آدرسدهي” عناصر شبكه است.
آدرسدهي بايد در يك قالب استاندارد و هماهنگ انجام شود، تا هر سيستم
(فارغ از نوع سختافزار يا نرمافزار) در شبكه هويتي يكتا و منحصر
بفرد داشتهباشد. به عبارت سادهتر هر ماشين در شبكه بايد با آدرسي
يكتا شناختهشود و هيچ دو ماشين داراي آدرس مشابه نباشند؛ بدين ترتيب
در اختيار داشتن آدرس يك ماشين، موقعيت دقيق آنرا در شبكه مشخص
خواهدكرد. اين آدرسها كليد مسيريابي و هدايت بستهها محسوب ميشوند.
براي كمك به فهم موضوع مسيريابي و ارتباط آن با آدرسدهي و پروتكل، يك
مدل و نمونة ساده از زندگي روزمره را مثال ميزنيم: آدرس يك منزل با
آدرس تعريفشده در يك پروتكل قابل مقايسه است. آدرس پستي داراي قالب
مشخص و دقيقي است: شماره (پلاك)، نام خيابان، نام شهر و ايالت (ونام
كشور در صورت لزوم)
123
Maple street
Anytown, Massachussetts
USA
با داشتن آدرس فوق هيچگونه ابهامي در يافتن موقعيت موردنظر وجود نخواهد
داشت. آدرسدهي ماشينها در پروتكلهاي لاية شبكه با ساختار آدرس فوق
مشابهت دارند.
آدرسي كه در يك پروتكل خاص به هر ماشين در شبكه اختصاص دادهميشود
حداقل به دو بخش نيازدارد:
”آدرس شبكه و شمارة يك كامپيوتر خاص درآن شبكه”
هر بستة اطلاعاتي كه به سمت يك ماشين خاص در شبكه روانه ميشود بايد
اين آدرس را بهمراه داشته باشد.
حال به اين نمايشنامه دقت كنيد: يك شخص ميخواهد نامهاي را به آدرس
دوستش در ايالت ديگر بفرستد؛ به ترتيب چند كار بايد انجام شود: اول
آنكه بايد متن نامه درون يك پاكت قراربگيرد (چرا كه هر متن بدون پاكت
”قابل مسيريابي” نبوده ودر ادارة پست دور انداخته خواهدشد.) سپس آدرس
گيرنده و فرستندة نامه برروي پاكت نوشته ميشود. اين نامه در اولين
مرحله تحويل ادارة پست محلي فرستندة نامه ميشود. (يا در اولين صندوق
پست انداخته ميشود.)
مراكز و دفاتر پستي همانند يك ” مسيرياب” عملميكنند؛ ابتدا آدرس مقصد
نهائي نامه را از روي نامه ميخوانند و سپس نامه را تحويل دفتر پست
محلي گيرندة نامه ميدهند تا عوامل آنها نامه را به منزل گيرندة نامه
منتقل نمايند.
دقت كنيد كه همانند آدرسهائي كه بر پشت پاكت نامه و طبق قاعدة
استاندارد درجميشوند. ”آدرسهاي پروتكل” نيز داراي قالب خاص و
استاندارد هستند.
وقتي نامهاي را دريافت ميكنيد برروي پاكت نامه ممكن است شمارهها،
كدها، مهرهاي تاريخ، زمان، مكان و نظاير آن درج شدهباشد. اينها
مجموعهاي از اطلاعات هستند كه براي فرآيند هدايت نامه از مبداء به
مقصد لازم بودهاند. مشابه چنين فرآيندي براي اطلاعات نيز اتفاق
ميافتد كه در ادامة اين درس بدان خواهيم پرداخت.
|
